★★★★
‘Bijzonder sterk.
Een boek zonder dipjes, weergegeven in een energieke taal’
Hebban


Lees meer /

Pitu moet sterven. En dat terwijl hij nog zoveel heeft om voor te leven. Zijn dochter Samarina, zijn dorp Crushuva en zijn volk, de Aroemenen. Pitu grijpt levenslustig terug naar zijn verleden en dat van zijn volk. Want net als de einddatum is vastgezet, kom je het leven echt tegen.

LOG

Mien laand

Groningen van het gas af, dat klinkt leuk. Groningen aan het uranium, dat is nog wel even wennen.

Mark Rutte vond het een gaaf plan om van Grönnen een energieprovincie te maken en er een kerncentrale neer te zetten. Hij jokte in het ‘diepgaande’ televisiedebat op RTL4 dat de Groninger het met hem eens is. Iedereen die wel eens in het noorden is geweest, weet dat de Groninger het in principe altijd oneens is. Het is een beetje zoals dat mopje dat mijn schoonvader – een Drent uit Groningen – graag vertelt: God schiep de Groninger en de Groninger zei tegen God: ‘Goa van mien laand oaf!’ Lees toch door…

Teletuig

Volhouden. Samen. Hoe lastig ook. Solidariteit is een groot goed. We moeten het virus er samen onder krijgen. Dat kan alleen als we ons niet alleen voelen. Samen, maar alleen. Maar samen.

De telefonische energiemaffia geeft gehoor aan deze persconferentiezinnetjes. De jongens, want dat zijn ze, bellen me tegenwoordig bijna elke dag. Even bijpraten. Het hoeft allemaal niet lang te duren, meneer. Ze denken aan me. Lees toch door…

BOEKEN

“Popa’s epos heeft iets klassieks, geschreven in een tijdloze, beeldende stijl. Het beklijft!” – Bo van Houwelingen in De Volkskrant

“Drankovergoten en welbespraakt. Een krankzinnig reisverhaal. Verrukkelijk!” – Atte Jongstra

“Zo gemakkelijk zet deze jonge, fijne verhalenverteller een sterk poëtisch beeld neer.” – Guus Bauer op Tzum

“Voor alles is Popa een vitale verteller die iets kwijt móét: een verhaal dat er mag zijn.” – Jeroen Vullings in Vrij Nederland

VOLG(ENS) MIJ

romans: of de oleander de winter overleeft - de verovering van vlaanderen - a27 - verdwenen grenzen

© 2005 - 2021, Stefan Popa