‘Een boek dat in je hoofd blijft zitten.’
De Limburger


Lees meer /

Pitu moet sterven. En dat terwijl hij nog zoveel heeft om voor te leven. Zijn dochter Samarina, zijn dorp Crushuva en zijn volk, de Aroemenen. Pitu grijpt levenslustig terug naar zijn verleden en dat van zijn volk. Want net als de einddatum is vastgezet, kom je het leven echt tegen.

LOG

Lang leve meneer de burgemeester

Democratie is iets moois, denkt Ana. Vroeger stemde ze nooit, nu altijd. Dat is haar plicht. Haar pleziertje, ook. Ze twijfelt geen moment, maar wil niet te snel beslissen. Zo vaak zijn er geen verkiezingen. Dit is haar moment. Er is geen ruimte voor twijfel; daar is het stemhokje te krap voor. Ana zet een kruisje bij de naam van burgemeester Aliman. Zelf noemt ze hem liever bij zijn voornaam, Ion, God hebbe zijn ziel. Met het potlood tussen duim, wijs- en middelvinger slaat ze een kruisje. ➡️

Overschilderen

Ik ben tegen het neerhalen van standbeelden. Er zijn natuurlijk uitzonderingen denkbaar – een oostblokdorp zonder inwoners heeft geen nood aan een zoveelste Lenin of Stalin – maar standbeelden verwijderen voegt niets toe, het ontneemt ons iets. ➡️

BOEKEN

“Popa’s epos heeft iets klassieks, geschreven in een tijdloze, beeldende stijl. Het beklijft!” – Bo van Houwelingen in De Volkskrant

“Drankovergoten en welbespraakt. Een krankzinnig reisverhaal. Verrukkelijk!” – Atte Jongstra

“Zo gemakkelijk zet deze jonge, fijne verhalenverteller een sterk poëtisch beeld neer.” – Guus Bauer op Tzum

“Voor alles is Popa een vitale verteller die iets kwijt móét: een verhaal dat er mag zijn.” – Jeroen Vullings in Vrij Nederland

VOLG(ENS) MIJ

romans: of de oleander de winter overleeft - de verovering van vlaanderen - a27 - verdwenen grenzen

© 2005 - 2020, Stefan Popa