Poetspas

Kwart over vijf, half zes. De jeugd ligt in stegen en parken, knock-out door koning alcohol. Of ze vozen met elkander, klungelig condooms knopend of de volgende generatie bij elkaar inspuitend, terwijl hun ouders zich een gipswand verder tevergeefs verzetten om arbeid te leveren. Ik beloop de pleinen van de stad onder het geloei van wekkers. De ouders snoezen verder, nog even dan, en hun kroost krikt de laatste stoot. Zij die niet spuiten, kotsen. Ook dat hoor ik, terwijl ik met mijn twee emmers door de stad paradeer. Eén met het gebruikelijke spul, geurend naar limoen, en één met benzine.

Op Ruwe Planken 11.2

Laten we lekker literair gaan doen (vrije vertaling van het themanummer van Darkwing Duck). De nieuwe Op Ruwe Planken is uit. U weet wel, dat Nijmeegs literair tijdschrift dat een open podium wil zijn op papier. Open is het tijdschrift zeker, want er staat een kortverhaal op pagina zes en zeven van ondergetekende.

Het kan nog

Het lijkt alsof we in ons oranje hemd staan, maar schijn bedriegt. De weg naar Warschau is niet afgesloten. Nog steeds is de kwartfinale niet uit het zicht verdwenen. Er zijn weliswaar minder parallellen te trekken met 1988 dan voorheen, maar dat maakt de kans op eremetaal niet kleiner. Want wat als blijkt dat de …

Opgepakt door literair agent

Sinds ik in de zomer van 2011 de verhaallijn van mijn roman uiteenzette, is er een hoop veranderd in mijn leven als bijnaschrijver. Ik ontdeed me van alle bijzaken en richt me sedertdien volledig op het schrijven van mijn manuscript. En dat gaat meer dan prima.

Teletubbieën

Corientje verhief Teletubbieën tot een kunst, maar zo zag ze het zelf niet. ‘Het is een manier van leven,’ legde ze uit aan de journalist die tussen de bloemen en beterschapkaartjes aan haar voeteneinde zat. In eerste instantie dacht de journalist dat Corientje niet goed bij haar hoofd was, maar hij moest toegeven dat ze bijster pienter overkwam. Dat kwam volgens haarzelf doordat ze elk artikel of boek tweemaal las, waardoor wetenswaardigheden beter beklijfden. ‘Er zitten een boel voordelen aan gedwongen herhaling,’ besloot Corientje.

Renzo

Mijn naam is Rens en ik stel mij soms voor dat vrienden mij Renzo noemen. Dat vind ik zelf wel wat, Renzo. Ik zou mij kunnen beroepen op een televisionaire speurtocht, een soort Idols of The Voice, maar dan gericht op kameraadschap. Mensen kunnen sms’en (ik vergoed de telefoonrekening van de winnaar) om een vriendschap met mij te starten. Het lijkt me wel heel lastig om bijna-vrienden af te wijzen. Ik heb daar natuurlijk best veel ervaring mee, maar dan van de andere kant. Ik heb alles over voor een winnaar, een vriend.

Tietje’s tragedie

Swans en Tietje huppelen door het bos. Zoals op elke zondag springen ze zichzelf de zweetkakkies. Tietje heeft twee oogjes op Swans, maar dat heeft hij niet door. Bovendien is hij blind voor Tietjes steelse blikken. Maar het is potdomme toch niet de schuld van Swans dat hij blind is geboren? En hij houdt van Blootkapje.

Waterdicht horloge

Onder water slaat het twaalf uur, het einde van de wereld. Alles voelt anders. Ik kijk naar de vrouw tegenover mij. Mijn vrouw. Ik houd niet meer van haar. ‘Ik wil scheiden.’

Koningin

En of er iets was veranderd. Aan het pils lag het niet. Dat was koel. De dorst was groter dan het budget, maar iemand van ons had een verlaten fles graanjenever gevonden achter dozen tissues en blikken knakworsten. ‘Alsof mijn ouders het missen,’ zei hij. We knikten als het collectief dat we waren. De fles ging rond. Gezichten trokken strak. Lekker man. Dronken worden.

Moe

‘Klote Polen,’ zegt de vrouw. Er is een buitenmuur weg en de ingehuurde Polen weigeren terug te komen om de verbouwing af te maken. En ook de Roemenen, Bulgaren en Tsjechen willen niet helpen. De man besluit een klacht te sturen naar voerman Geert Wilders.

Vlaamse gaai

De vorige eigenaren hielden van vogels. De tuin zat er vol mee. Ik ontdek wekelijks nieuwe vogelhuisjes. En in de bomen hangen vetnetjes zonder wintervoer. Leeg en nooit bijgevuld.

Stuk kust stuk

‘Verderop is een stuk kust stuk,’ zegt de Zeeuwse. De wind voert haar snik mee naar de Britse overburen. Ze knijpt in mijn hand voor steun. ‘Ik kwam daar graag met mijn grootvader. We zochten naar verlaten schelpen. Hij vertelde me wat ze in zijn oor fluisterden. Dat hij een mooie kleindochter had, bijvoorbeeld. Mijn grootvader hoorde van een schelp dat de bevrijding aanstaande was.’

Gram halen

Stoute jongen! De School of Media (stoer, Engels!) te Windesheim Zwolle was diep gekwetst en benoemde de teleurstelling na het lezen van mijn blog. ‘Het voelt gewoon niet als een prestatie’, schreef ik in 2009 (!) brutaal over mijn journalistiekdiploma. Op de uitreiking kwam mijn begeleidster hierop terug. Ze zei me niet dat ik trots moest zijn op mijn ‘prestatie’, maar dat ik trots was. Ik had iets wonderlijks geflikt: een diploma geschreven journalistiek! Ik schudde mijn hoofd.

De val van een rode kater

Een rode kater doorklieft het gras en schiet de zomereikenboom in. Ik druk mijn neus tegen het raam, maar de rode en oranje herfstbladeren maken het dier onzichtbaar. Voor eventjes dan. De vallende bladeren verraden de balancerende kater. Houterig overweegt hij zijn stappen. De soepelheid is hij een leven geleden verloren. Hij stapt mis, maar zijn nagels redden hem van een ondergang. Nu bungelt er een kater hoog boven het gazon. Zijn naam is Sammy.

Apenstreken

Ik schrik me het apelazarus. De gorilla tegenover mij brult. Zijn kroost ruikt aan de rondslingerende uitwerpselen alvorens ze er poepballen van maken en elkaar beschieten. Ze lachen, zo klinkt het. Een behendige worp zou mij recht in het gezicht raken, maar kogelwerend glas verhindert de aanslag. Nu lachen ze niet meer; ik wel.

romans: of de oleander de winter overleeft - de verovering van vlaanderen - a27 - verdwenen grenzen

© 2005 - 2021, Stefan Popa