Op de kermis

– Kom je hier vaker? – Meestal één keer per jaar. Soms twee keer. – Ja, ik wilde net zeggen: volgens mij zag ik jou gisteravond ook lopen. – Is dat zo? – Ik weet het vrijwel zeker. Ik heb alle avonden tot nu toe meegemaakt. Eergisteren was je er niet, maar gisteren viel je …

Roemenen en Bulgaren: wees welkom

Emigreren is een opoffering, bepaald geen hobby, meent de Nederlands-Roemeense schrijver Stefan Popa. Het nieuwe land is vreemd, het oude land is thuis niet meer. ‘Laten we het erover hebben hoe we nare contracten, legkipkamers en arbeidsdwang die riekt naar slavernij kunnen voorkomen. Dat moet het debat zijn.

Spektakel

Iedere morgen stond onze buurman vroeg op om noeste arbeid te leveren. Dat omschrijf ik met archaïsche woorden, omdat ons Pim buitengewoon ouderwets te werk ging. Niemand wist precies waar hij aan werkte, tussen de vier benauwde muren van zijn garage, maar de hele straat hoorde hem hameren en zagen. Een boormachine of tube lijm …

Likje verf voor website

De vorige lay-out stamde nog uit een YOLO-loze tijd, dus het was tijd om deze aan te passen aan de huidige standaard. Met een prominente plek voor Verdwenen grenzen, mijn debuutroman, die in februari zal verschijnen bij uitgeverij Link.

Bij Dichtbij Nederland op Radio 5

Vandaag was ik bij Anousha Nzume in de radiostudio van Dichtbij Nederland om te vertellen over mijn debuutroman Verdwenen grenzen, Roemenen en Roma. NTR, Radio 5, kwart over elf. Als je het fragment wil terugluisteren, kan dat hieronder (en als dat niet werkt, via de pagina van Dichtbij Nederland).

De Geilige Geest

Bernard uit Arnemuiden moest plots heel nodig plassen. Dat overkwam hem wel vaker. Het ene moment zat hij vredig in de Kerk, het andere moment wreef hij al hollend de kerkbank uit zijn kerkbillen en zocht naarstig naar een toilet. Nu zat hij met zijn handen in Gods aarde te wroeten om wat bloemzaadjes in te stoppen. Zijn blaas zwol ter plekke op. ‘Mijn hemel,’ mompelde hij hooggestemd en hij sprong direct op. Bij de deur schopte hij zijn klompen uit. De modderkluiten zou hij later wel opruimen, voordat zijn verloofde erachter zou komen. Als het goed is, zit ze vredig te punniken in de woonkamer, dacht Bernard, terwijl hij door de keuken stoof en naar de deurklink reikte die toegang verschafte naar de badkamer.

Cirkeldans

Bij aankomst demonstreren de eigenaressen van de kampeerplaats een cirkeldans. Ze verontschuldigen zich voor de transistorradio. “Er zou een zigeunerband komen, maar ja.” De ander maakte de zin af met een schelle lach. Met stuntelige vervoering houden ze elkaars hand vast en schuifelen door het gras, aangemoedigd door blikkerige violen en een accordeon. Met hun …

Rococokomkommer

Ik heb een tragische valkuil. De komkommer vind ik bijvoorbeeld een rare groente. Smaakt werkelijk nergens naar, maar is wel lekker. De komkommer is niet eens een groente, maar een vrucht. Ook zoiets. De komkommerplant heeft alleen maar vrouwelijke bloemen, maar aan de stelen groeien vruchten als piemels. Groene piemels.

Omhaal

De tweeëntwintig mannen op het veld roken damp. Zeven van hen dragen hun haar in een mannenknot. De keeper – kalend en de dikste van zijn team – trapt de bal naar voren en vervolgt de conversatie met zijn vrouw die achter het doel vraagt waarom de auto niet start. Ze legt uit: ‘Ik moet meteen naar de haven’.
‘Het is te koud,’ snauwt de man. Hij gebaart dat ze moet verdwijnen. ‘Ik sta te keepen.’
‘Je staat, ja,’ bijt ze hem toe. Ze drukt haar pasgeborene steviger tegen zich aan en beent langs het omkleedkot naar de uitgang.

Eerste keer

De wereld leek zaterdag 13 oktober 2012 te vergaan. De Maya’s krijgen gelijk, dacht ik. Ik hing met een elleboog aan de bar. Ik dronk bier in Veghel. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou doen, bier drinken in Veghel, en ik moet het nog eens overdoen om u te vertellen hoe Veghels bier smaakt. …

romans: of de oleander de winter overleeft - de verovering van vlaanderen - a27 - verdwenen grenzen

© 2005 - 2021, Stefan Popa