Het Parijs van Roemenië

De Brink staat vol met kraampjes. Zomeroliebollen, afgedankt servies, sinaasappeldozen gevuld met thrillers en kinderboeken, televisietoestellen waaraan je je vertilt. Mensen kijken je hoopvol aan als je langsloopt. Het lijkt Koningsdag, maar het is al mei, op twee dagen na juni. In de muziektent schalt een stel heren lotnummers over de Brink. Van twee Albert …

Strond

Wilders in het Duits. Ja, dat gaf de twittermens wat te grappen. Een politicus met een gekke haarstijl. Een publiek dat zich gedwee laat ophitsen door oneliners. De overeenkomsten worden geschetst. ‘Abjecte, ziekelijke vergelijkingen met Hitler en nazi’s pik ik niet meer’, zei Wilders eens. Jaren terug heb ik mijzelf in een satirische bui ook …

Turkenbak

Er moet nog veel moet gebeuren voordat iedereen in Nederland gelijkwaardig wordt behandeld. Tolereren kun je leren.

Moestuinlessen

– Zullen we van de glijbaan?
– Mag niet van mama. Als het donker is plassen de Marokkanen eroverheen.

Nieuw omslag Verdwenen grenzen

Verdwenen grenzen heeft een nieuw exterieur aangemeten gekregen. Dat mag ook wel, want de binnenkant is eveneens grondig aangepakt. Het boek gaat nu over een meisje dat muisjes vangt en de dieren traint om met optredens haar levenswens te bekostigen: per langeafstandsbus afreizen naar het Duitse Hameln. In alle eerlijkheid: het verhaal is intact gebleven, maar de onzorgvuldigheden zijn gerepareerd. Elders noemde ik de herziene versie de ultimate director’s cut edition. Terecht. En daar hoort een mooi omslag bij, toch?

Het hokje van de Roemeen

Eind 2013 schreef ik een opiniestuk voor misschien wel de beste krant van Nederland. Nette mensen en slechts een paar rotte appels. Hierin weerlegde ik de profetische woorden van Geert Wilders die de burger waarschuwde voor een ‘tsunami’ van Roemenen en Bulgaren. Ik stoorde mij aan alle populistische prietpraat. Ik wilde dat we het opnieuw …

De tranen van Prem

Er is veel gezegd over de aanslag in Parijs op Charlie Hebdo. Twaalf doden. Een satirisch tijdschrift uitgemoord. Het vrije woord ligt nog op de intensive care. We vinden er allemaal iets van. Jij het jouwe, hij het zijne, zij het hare en ik het mijne en meestentijds zijn we het eens. Maar we vonden het belangrijk om toch iets te zeggen. Hebben we wel alles gezegd?

De roman is niet dood

De roman is niet dood. Het ‘verhaal’ is onsterfelijk. Alle doodsverklaringen vermoeien mij. Op vrijwel elke bucket list (het belangrijkste papiertje van de moderne mens) staat de wens om een roman te schrijven. Bram Moszkowicz kan ‘m alvast afvinken. Iedereen wil verhalen schrijven. Door de dalende verkoopcijfers van romans moeten we alleen andere manieren zoeken …

romans: of de oleander de winter overleeft - de verovering van vlaanderen - a27 - verdwenen grenzen

© 2005 - 2021, Stefan Popa