Poesje miauw, kom eens gauw 26.03.

Het is schitterend om eindelijk een keer van dichtbij mee te maken: de Don is verliefd. Hij heeft een bloedmooie poes gestrikt. Klein, schattig, lief en echt heel erg mooi. Als ik mijn moeder mag geloven, is het een zeldzaam pracht exemplaar. Laten we deze fraaie schoonheid voor het gemak Lisette noemen. Lukraak een naam uit mijn brein gevist.

Elke dag zit ze te wachten op hem. Dan kijkt ze smachtend naar de voordeur, wachtend tot haar droomprins naar buiten komt. Als het echt moet zit ze wel uren te staren naar de deurknop. Aan de andere kant van het raam zit de hij-variant kwijlend te kijken naar zijn verse geliefde. Meteen als Don C. toestemming heeft om zijn pootjes buiten te zetten, racet hij in volle snelheid naar zijn vriendinnetje, om zijn poot om haar heen te slaan en hier en daar een liefdevol likje uit te delen. Schitterend: poezenliefde…

Een hoop poespas om niets? Wellicht, maar ik merk dat deze lentekriebels ook mijn breinbuisstelsel stiekem een beetje laten kraken. Buiten nadenken, dat is lekker. De grote lavabol in de lucht schijnt fel op mijn wangetjes, terwijl ik vrolijke vogeltjes genotsmakend hoor zingen. Mijn gedachte blijft hangen bij haar. En dat al sinds ik mijn ogen opende vanochtend.

Maar goed, om even een kat een kat te noemen: zij tovert mijn buik om in een paleis waar elke zelfrespecterende vlinderkolonie zich thuis voelt. Het blijkt wel dat de lentekriebels ook voor de zogehete buikvlinders voelbaar zijn. Het lijkt wel één grote orgie in mijn lichaam, om mijn ‘Dieka-schrijfstijl’ héél even terug te laten keren. Een kolonie hitsige fladderaars in mijn buikstreek.

Helaas moet ik door de complexiteit nog steeds de figuurlijke kat uit de boom kijken. ‘Lastig, maar niet vervelend,’ mompel ik, terwijl ik mijn hand naar mijn borstkas breng en voel dat mijn hart harder pompt dan normaal. Af en toe kijk ik naar Don Corleone en Lisette, die zachtjes de neuzen tegen elkaar wrijven in mijn tuin. Zucht… Poezenliefde.