Het leven is soms net een film 07.02.
Inderdaad, mijn leven loopt op rolletjes. Filmrolletjes welteverstaan. Sinds kort denk ik heel vaak aan één zin die plotsklaps uit twee hele mooie lippen floepte: ‘het leven is soms net een film.’ Schitterende constatering. Gewoonweg briljant. Natuurlijk heb je zelf een klein beetje invloed over hoe je jouw rol invult, maar het is waar. Het leven is soms net een film.
Mijn looppas is ongekend. De brok in mijn keel voelt als een meloen met overgewicht. Links zie ik de grijze Antonio sinaasappels verkopen. Ik weet wat dat betekend: er zal iemand het loodje leggen. Snel ren ik naar ‘onze’ zwarte Mercedes, waar Don Barzini zich laat plezieren door een dame. Van de rechterkant komen twee mannen aan rennen. Beiden hebben een zonnebril op, een lange zwarte jas aan en maken sierlijke sprongen. Vliegensvlug graai ik een lange stok uit mijn binnenzak en schreeuw ‘lumos’! Een oogverblindende flits komt uit de stok zetten, maar het kon de mannen niet tegenhouden.
‘Don Barzini slaapt bij de vissen,’ snik ik terwijl ik een paar sleutels in de huisdeur probeer te stoppen. Tragischer kan het bijna niet. Bijna… Ik strompel naar boven en duw de slaapkamerdeur open. Genotskreten galmen door de kamer. Ik zie mijn dame doktertje spelen met een ander. Terwijl een traan de weg over mijn wang vindt, bliept mijn telefoon er wellustig op los. Een tekstbericht van mijn vrouw: ‘Ik ben bij mijn ouders. Het is beter als we niets meer met elkaar hebben. Het is finito tussen ons’. Ik vraag mijn minnares en haar speelmaatje of ze beneden verder willen gaan en sluit mijn ogen. Wat een leven…
Godfather, Matrix, Harry Potter of één of andere cliché ‘het-komt-wel-weer-goed’-komedie? Nee, de grote vraag is niet in welke film ik speel, maar welke rol ik speel. Speel ik een bijrol in de film van een ander? Komt er morgen een bloedmooie rondborstige homo sapien een hoofdrol bemachtigen in mijn film? Of blijf ik nog eventjes in mijn rol als onzekere jongeman die niet weet wat hij wil? Keusloos als ik altijd ben, zal ik wel voor het laatste filmscenario gaan. Ik speel de hoofdrol in mijn eigen langdradige B-film. Net als die brede bonk-Italiaan van een Stallone, regisseer ik mijn eigen film. Tenminste, ik ga het proberen…
‘Het leven is soms net een film’… Hopelijk ga ik een klassieker leven. Eén waarvan de mensen later zeggen: ‘Dat was een hele goeie! Die blijft voor altijd in mijn geheugen’. Dan is mijn film geslaagd. Toch zal ik mij één ding afvragen op mijn sterftebed: begon ik na te denken door die ene zin die ik hoorde of door de mooie lippen die de zin formuleerde?