‘Dus u doet alles tweemaal?’ vroeg de journalist enigszins onzeker.

Corientje knikte. ‘Ik moet alles tweemaal doen, anders telt het niet.’ Elke morgen at ze twee boterhammen, beide met pindakaas. Vaste prik. Als ze zin had in een sneetje met hagelslag, moest ze vier boterhammen eten: twee met pindakaas en twee met hagelslag. Ze hakte zelfs haar slaap in tweeën en rookte tussendoor twee sigaretten in een halfuur. ‘Het principe van nog een keer, nog een keer,’ refereerde ze naar de Teletubbies. Corientje staakte haar relaas om een slokje water te nemen. En nog één.

‘Het lijkt mij bijzonder vermoeiend,’ bekende de journalist.

Corientje schokschouderde. ‘Ik word er gewoon gelukkig van.’

Dat noteerde de journalist. Mogelijke kop, krabbelde hij ernaast. Er vrat een gevoelige vraag aan hem. Die durfde hij ook best te stellen, als ervaren interviewer van het regionale sufferdje. Hij keek Corientje aan – haar schoonheid trof hem en in gedachten koppelde hij het bed met haar afwijking – en vroeg: ‘Maar waarom heeft u het dan gedaan?’

Een zelfverzekerde glimlach. ‘Doodgaan kun je maar één keer,’ antwoordde Corientje, ‘en dat zat me dwars. Dus om het in eigen hand te houden, heb ik beide polsen doorgesneden.’ Ze kneep haar lippen samen. ‘Maar ja, mislukt. Ik had verticaal moeten snijden volgens de dokter, niet horizontaal.’

‘Vindt u het geen zegen dat het u niet is gelukt?’ vroeg de journalist. ‘Of laat mij de vraag specificeren: zou u nog een poging ondernemen?’

‘Jazeker,’ zei Corientje.

‘Dus u gaat het nogmaals doen?’ vroeg de journalist gechoqueerd.

‘Jazeker,’ verzekerde Corientje.

‘Maar dat is vreselijk,’ zei de man, zich er niet van bewust dat men hierdoor zijn verhaal op tafel zou openslaan in plaats van in de kattenbak. ‘Dit moet ik meteen aangeven.’ Gedecideerd veerde hij op. ‘Ik ga ervandoor,’ verduidelijkte hij, terwijl hij zijn lange jas van de kapstok plukte.

‘Dat kunt u niet maken,’ jammerde Corientje. Ze stak haar handen naar hem uit. De pleisters op haar polsen trokken de aandacht. ‘U moet het interview nog een keer afnemen.’

‘Ach nee mevrouw,’ begon de journalist, maar hij kreeg het lumineuze idee om toch akkoord te gaan, mits zij beloofde om geen zelfmoord te plegen.

‘Dat beloof ik,’ sprak ze plechtig.

Zodoende herhaalde de journalist het interview aan de hand van zijn notitieblok en sprintte daarna direct naar het politiebureau. Daar deed hij zijn verhaal en vroeg de dienstdoende agent direct mee te komen. ‘Even mijn pet zoeken,’ zei de politieman. Het hart van de journalist ging tekeer toen ze de ziekenhuisgang doorkruisten. Er was geen doorkomen aan. Doktoren, zusters, schoonmaaksters en nieuwsgierigen drongen door de hal naar de kamer van Corientje.

Twee identieke afscheidsbriefjes dreven op een bloedplas. De journalist geselde zijn eigen voorhoofd. Hij kon raden wat ze had opgeschreven. ‘Ze had het beloofd,’ mompelde hij, ‘maar slechts één keer. En dat telt niet.’ Wat dom van me, dacht de journalist, dat gebeurt me geen tweede keer.

Eigenlijk vind ik het wel een beetje zielig voor de winnaar. Hij * heeft zich door meerdere rondes geworsteld, waaronder een veldslag in zwetende sumopakken, en verwacht uiteindelijk een grootse prijs: en dan sta ik daar, zijn nieuwe vriend. Een beetje alsof je een exotische reisprijs wint en belandt aan de Vlaamse kust tussen het gelal van ladderzatte Ierse travelers.

Ik weet nog niet hoe ik mijn vriend ga vertellen dat ik Renzo genoemd wil worden, maar ik denk dat hij het vast niet erg vindt. Hij heeft immers immens veel moeite voor me gedaan. Ik hoop wel dat John de Mol geld ziet in de Renzo-show, anders gaat de vriendschap niet door. Of anders Reinout Oerlemans (ook een mooie naam, vrienden!) of een andere programmamaker. En dat zien ze vast niet, want volgens moeder ben ik waardeloos.

Ach, Rens is ook goed hoor. Ik moet al blij zijn als mensen mijn naam kennen, ja toch?

* Kleine noot: vrouwen mogen niet meedoen, omdat ik een beetje bang voor ze ben en ze vooral heel mooi vind.

Zo gaat het niet langer, besloot Tietje die ochtendstond toen ze Swans ophaalde voor hun wekelijkse wandeling. Ze had zich voorgenomen om Swans het hof te maken. Heur haar zit in een paardenstaart. Dat huppelt zo leuk, maar daar heeft ze het niet voor gedaan. Ze schuift op haar schrapende knietjes naar hem toe. De herfstbladeren schuifelen weg voor haar knieschijven. ‘Wat hoor ik?’ vraagt Swans. Tietje negeert hem. Ze ritselt aan zijn rits. Plotsklaps ploft Swans achterover van paniek.

Sinds zijn docente een foto omschreef van de groene meerkat, in een triomferende pose met zijn poezelige pootjes om zijn blauwe scrotum en rode piemel, is Swans ietwat onzeker over zijn lichtroze hangwaar. ‘Wat ben je van plan?’ Dat is verboden terrein. Alleen hijzelf mag eraan zitten. En supervisor Sneeuwklitje, maar dat is vanuit een gedwongen professioneel standpunt. Het lukt Swans immers niet om op zichzelf te wonen, zijn boterham te besmeren of om het smegma weg te wassen. Sneeuwklitje verzorgt hem sinds zijn moeder Tepelsteeltje hem in een mandje in het riet te vondeling heeft gelegd.

Hoewel Sneeuwklitje sedertdien een band met Swans heeft opgebouwd, ziet ze Tietje graag voor haar snoepdeur verschijnen. Een zondagje zonder Swans vindt ze zalig. Sterker: Sneeuwklitje doceerde Tietje over het bespelen van de magische maar onkuise fluit, in de hoop dat Swans en Tietje een stelletje  vormen en zij haar taken kan overdragen. Maar daar is Swans klaarblijkelijk niet van gediend. ‘Wat ben je van plan?’ vraagt hij nogmaals.

Nog voordat Tietje kan doorzetten (zoals Sneeuwklitje haar heeft geadviseerd) of haar excuses kan aanbieden (zoals ze zelf wil), worden ze gestoord door een vrolijke voettred. Een odeur van verse bloemen en knapperige koekjes dringt Swans’ neus binnen. Hij herkent de jongedame aan wie de geur toebehoorde. Zijn hart bonenstaakte. ‘Blootkapje,’ sist Tietje minachtend. ‘Hoi Tietje,’ antwoordt Blootkapje, zich van geen kwaad bewust. Ze klautert over de boomstam en hangt boven Swans, die onverhoeds midden in het verlaten Slurfendorp was geploft. ‘Hoi Swans.’ Swans zwaait en struikelt over lieflijke liefdesbetuigingen. Hij is zo rood als de paddenstoelen waar hij tussenligt. ‘Ik vind jou ook leuk,’ zegt Blootkapje, want ze vindt Swans wel een lekker hapje.

Tietje rent grienend bij hen weg. Swans vraagt nog, onwetend als hij is, waarom. ‘Ik heb ludduvuddu lul,’ schreeuwt ze naar hem. Door de tranen die haar ogen terroriseren, heeft ze niet door dat ze het wolventerritorium betreedt. Maar dat ziet Swans niet, dus hij laat haar gaan. Hij heeft Blootkapje. Há. Blootkapje helpt Swans overeind en zegt dat ze verder moet. ‘Grootmoeder wacht op haar koekjes.’

In de verte luidt de klokkenspelluider van de Notre Dame de klok. Swans weet dat Sneeuwklitje hem de volgende keer niet laat gaan als hij te laat tehuis is. Blootkapjes stappen sterven weg. Hij vraagt haar terug te komen, maar dat negeert ze. Hij roept naar Tietje, hij roept Tietje, maar Tietje is er niet meer. ‘Wat een pech,’ schreit Swans, terwijl de boomwortels hem bij elke stap proberen neer te halen. Waar moet hij heen? Hij hoort spetters en plonzen. Hij wil terug, maar waar is terug? Met zijn zweetkakkies stapt hij per abuis in het water. Hij voelt golven naderen. Tietje heeft hem erover verteld, maar hij is niet zo superstitieus als zij en dacht dat het slechts een sprookje was. ‘Ben jij dat,’ begon hij bangig, ‘Kleine Zeemeermilf?’ Als antwoord trekken glibberige handen hem bij zijn enkels naar de bodem. Water stroomt via zijn gulp zijn broek binnen.

En Swans en Tietje leven niet lang ongelukkig.

Waar liefde is, is leven. Dat is er één van Gandhi. Er is heel veel leven in dit bubbelbad. (Dat is er één van mij.) Het lijkt een normale nacht. De maan schijnt ons bij, zodat ik weet waar ik haar moet kussen. Het is de eerste keer dat we buiten badderen. Het water houdt ons warm. Wijntje erbij, sigaretje, kaarsjes. Maatschappelijk bepaalde clichés die onze relatie goeddoen.

Ze geeft me een waterdicht horloge, de schat. Duur, vertrouwt ze me toe. Ik houd van haar. Niet omdat ze mij een horloge heeft gegeven, maar omdat zij het is die mij een horloge geeft. Omdat zij van mij houdt. Ik doe het cadeau om mijn pols en kijk ernaar.

Onder water slaat het twaalf uur, het einde van de wereld. Alles voelt anders. Ik kijk naar de vrouw tegenover mij. Mijn vrouw. Ik houd niet meer van haar. ‘Ik wil scheiden.’

Twee straten verderop blèren twee katers om grondgebied. De bewoners horen alles en dat is meer dan ze lief is. Zo lusten de overburen er wel pap van. ‘Dat krikt het gemiddelde van de straat op,’ verzucht de man, luid melk met honing slurpend.

Been- en armharen verrijzen omdat de wind in het huis huishoudt. Ooit zat er een buitenmuur in de keuken, maar ooit was vorige zomer. Nu hangt er blauw bouwzijl, opgeknoopt door de man des huizes om Mama Natuur buiten te houden. Zonder succes.

Hij krijgt een idee – ‘een prima idee zelfs,’ zegt vrouwlief na het horen van het plan, en dat wil wat zeggen. De laptop wordt opengeklapt, een site wordt bezocht en een bericht wordt getikt. ‘We leven toch in een democratie?’

Geachte voerman Wilders,

Wij (mijn vrouw Ingrid en ik) zitten met een probleem. Twee jaar terug hebben we een prachtig huisje gekocht voor een prachtig prijsje. Er moest wel wat aan gebeuren natuurlijk. Isoleren, muurtje weg, muurtje bij, beetje stukadoren, beetje schilderen, uitbouw naar achteren en een nieuwe keuken. U kent het wel.

Het probleem is het volgende: de Polen die wij hebben ingehuurd komen niet meer, maar ze zijn wel begonnen met slopen. We missen een buitenmuur. En het is winter, voerman, dat weet u net zo goed als ik. We ontbijten met muts, sjaal en handschoenen, alsof we elke morgen een Hollands kinderfeestje vieren. En slapen doen we al helemaal niet meer.

Wat kunnen we hieraan doen? Ik heb de Polen gisteren nog gebeld. Ze weigeren botweg om de klus af te maken, ook al bied ik ze het dubbele bedrag (wat godzijdank nog altijd de helft is van de Nederlandse norm). Ook heb ik gesproken met enkele Bulgaarse, Roemeense en Tsjechische aannemers, maar zij bedankten vriendelijk. De Roemeen zei letterlijk dat mijn vrouw en ik ‘zelf de handen uit de mouwen moesten steken’. Ik kende het gezegde niet, maar hij bedoelde dat wij het werk moesten verrichten. Moet u nagaan!

Die Polen, Roemenen en andere MOE-landers willen niet meer voor ons Nederlanders werken. Ik wil u toorn niet wekken, voerman, maar u blijkt de oorzaak van onze verdwenen muur. Daarom onze vraag: kunt u uw toon temperen en uw Meldpunt MOE-landers deleten? Voor Nederland, voerman?

Met vriendelijke groet,

Henk

‘Proberen kan altijd, zei moe vroeger,’ zegt de vrouw. Ze zet de twee mokken in de gootsteen en giet er water in om de restjes honing los te weken. De man klapt de laptop dicht en beklimt de trap naar boven. De slaap wil nog steeds niet komen, de overbuurman daarentegen wel. Zijn importbruid van hongaarsezoekthollander.nl is onverzadigbaar. Ze proberen de overburen te negeren en zuchten zichzelf in een lichte, ontoereikende dommelroes.

In Den Haag opent voerman Wilders zijn e-mail. Zijn vrouw vraagt nieuwsgierig waarom de blonde PVV-leider moet lachen. ‘Veertigduizend en één,’ zegt hij triomfantelijk en doet een volksdansje met zijn beminde.

Het water in de mokken is bevroren. ‘Gotspe,’ moppert de vrouw opnieuw na de zoveelste geeuw. Henk en Ingrid zijn moe.

De vogels verlaten onze nieuwe tuin. Af en toe wipt er een roodborstje wuft door het gras dat nu wit is. Een merel plukt een afgekeurd chipje uit een blauwe zak – het nalatenschap van rondslingerende hangjongeren. Zout, maar met een hap sneeuw kan het de merel niet deren. Hij vliegt op om niet meer terug te keren.

Alleen een Vlaamse gaai komt nog dagelijks in de knotwilg zitten, waar toevallig ook Mees balanceert. Mees vervloekt ons en de lege netjes, maar de Vlaming heeft een plan: staren. Hij slaat geen middag over. Hij hupt van de ene tak naar de andere tak en schudt met zijn veren, terwijl zijn kraaloogjes de bewegingen in het huis in de gaten houden.

Ik herken zijn vleugelveren, blauw met zwart. Jaren geleden waren mijn opa en ik op kabouterjacht. Kabouters vonden we niet, een prachtige veer daarentegen wel. De veer ontroerde me, ontroert me. Ik bewaarde de schat, want dat was het, niet wetend wie hem toebehoorde.

Tot vandaag. Het blauw met zwart dat geduldig wacht in de besneeuwde knotwilg. Het plannetje van de Vlaamse gaai werkt. Er liggen pinda’s in de kelder. Een schamel bedankje voor mijn schat.

Kranige klodders roest en bruin.

Mijn schouders vies,

Jouw schouders vuil,

Sorry lief.

Mijn oor doet zeer,

Want het regent:

Het regent oorsmeer.

Het werd geen praatje over mij, mijn fratsen onder de loep, of een succeswens voor mijn toekomst, maar een persoonlijk verwijt. Een dictatoriaal ‘hoe-durf-je-dat-te-schrijven’. Zonder vraagteken. Hoe kon ik mijn diploma journalistiek, een hbo-opleiding nog wel, vergelijken met een veterstrikdiploma? En dan ook nog beweren dat ik met laatstgenoemde meer moeite had!

Nee, hbo-journalistiek op het Windesheim in Zwolle stond hoogaangeschreven en mijn kritiek was gewoon populaire en hautaine kletspraat. ‘Je moeder is trots op je, dus jij moet het ook zijn’, besloot mijn begeleidster. Pak je diploma en wegwezen. Ferme tik op mijn vingers. Volgende leerling…. (Die natuurlijk wel een gezellig afscheid kreeg. Zij wel.)

Twee jaar later: de NVAO tikt de hogeschool voor journalistiek Windesheim in Zwolle op de vingers. Dertig gecheckte afstudeerscripties voldeden niet aan het gewenste niveau. Opdoeken, vinden experts. Het woordje ‘opdoeken’ valt en plotsklaps heerst er crisis binnen de School of Media. Neuzen vallen uit de lucht. Hoe heeft dit ooit kunnen gebeuren?

Ik hoef niet trots te zijn op mijn diploma, omdat ik door grove fouten geen diploma meer heb. Ook al hoor ik bij de hbo-waardige studenten (wat nog maar moet blijken – zeker na deze strijd), de ophef zorgt voor een waardeloos stukje papier met cijfers.

Dat maakt niet uit. Ik heb mijn weg gevonden. Binnenkort ben ik namelijk ook te boeken als spreker. Bij diploma-uitreikingen bijvoorbeeld. Wanneer het Windesheim zijn journalistiekleraren op cursus stuurt, wil ik best een woordje spreken als ze hun certificaat in ontvangst nemen. Gratis. Dat de geslaagden ‘maar trots moeten zijn op wat ze bereikt hebben’.

Ik heb mijn gram gehaald. Maar het mag best een onsje meer zijn.

En nog meer:

En nog iets meer: