De vogels verlaten onze nieuwe tuin. Af en toe wipt er een roodborstje wuft door het gras dat nu wit is. Een merel plukt een afgekeurd chipje uit een blauwe zak – het nalatenschap van rondslingerende hangjongeren. Zout, maar met een hap sneeuw kan het de merel niet deren. Hij vliegt op om niet meer terug te keren.

Alleen een Vlaamse gaai komt nog dagelijks in de knotwilg zitten, waar toevallig ook Mees balanceert. Mees vervloekt ons en de lege netjes, maar de Vlaming heeft een plan: staren. Hij slaat geen middag over. Hij hupt van de ene tak naar de andere tak en schudt met zijn veren, terwijl zijn kraaloogjes de bewegingen in het huis in de gaten houden.

Ik herken zijn vleugelveren, blauw met zwart. Jaren geleden waren mijn opa en ik op kabouterjacht. Kabouters vonden we niet, een prachtige veer daarentegen wel. De veer ontroerde me, ontroert me. Ik bewaarde de schat, want dat was het, niet wetend wie hem toebehoorde.

Tot vandaag. Het blauw met zwart dat geduldig wacht in de besneeuwde knotwilg. Het plannetje van de Vlaamse gaai werkt. Er liggen pinda’s in de kelder. Een schamel bedankje voor mijn schat.

Kranige klodders roest en bruin.

Mijn schouders vies,

Jouw schouders vuil,

Sorry lief.

Mijn oor doet zeer,

Want het regent:

Het regent oorsmeer.

Het werd geen praatje over mij, mijn fratsen onder de loep, of een succeswens voor mijn toekomst, maar een persoonlijk verwijt. Een dictatoriaal ‘hoe-durf-je-dat-te-schrijven’. Zonder vraagteken. Hoe kon ik mijn diploma journalistiek, een hbo-opleiding nog wel, vergelijken met een veterstrikdiploma? En dan ook nog beweren dat ik met laatstgenoemde meer moeite had!

Nee, hbo-journalistiek op het Windesheim in Zwolle stond hoogaangeschreven en mijn kritiek was gewoon populaire en hautaine kletspraat. ‘Je moeder is trots op je, dus jij moet het ook zijn’, besloot mijn begeleidster. Pak je diploma en wegwezen. Ferme tik op mijn vingers. Volgende leerling…. (Die natuurlijk wel een gezellig afscheid kreeg. Zij wel.)

Twee jaar later: de NVAO tikt de hogeschool voor journalistiek Windesheim in Zwolle op de vingers. Dertig gecheckte afstudeerscripties voldeden niet aan het gewenste niveau. Opdoeken, vinden experts. Het woordje ‘opdoeken’ valt en plotsklaps heerst er crisis binnen de School of Media. Neuzen vallen uit de lucht. Hoe heeft dit ooit kunnen gebeuren?

Ik hoef niet trots te zijn op mijn diploma, omdat ik door grove fouten geen diploma meer heb. Ook al hoor ik bij de hbo-waardige studenten (wat nog maar moet blijken – zeker na deze strijd), de ophef zorgt voor een waardeloos stukje papier met cijfers.

Dat maakt niet uit. Ik heb mijn weg gevonden. Binnenkort ben ik namelijk ook te boeken als spreker. Bij diploma-uitreikingen bijvoorbeeld. Wanneer het Windesheim zijn journalistiekleraren op cursus stuurt, wil ik best een woordje spreken als ze hun certificaat in ontvangst nemen. Gratis. Dat de geslaagden ‘maar trots moeten zijn op wat ze bereikt hebben’.

Ik heb mijn gram gehaald. Maar het mag best een onsje meer zijn.

En nog meer:

Arabieren dominoën met dictators. De Vraag op Facebook en twitter: ‘Heb je tijd voor een spelletje op het Tahrirplein?’ Berlusconi en Poetin foeteren tevergeefs op hun kranten, radiostations en televisiezenders. De internetkatten pakken iedereen aan, schattige kop of niet.

Internet. Lekker twitteren. Blogje lezen, blogje schrijven. ‘Alles goed’-en op Facebook. Mailtje lezen van een Nubische koning. Moeder mailen of ik Nubisch bloed heb. Heb ik niet. Hoe schrijf je ‘Nubisch’ eigenlijk. Nee, ik heb geen interesse in een naturel Nubisch sletje speciaal voor mij. Nubië beslaat het huidige Zuid-Egypte en Noord-Sudan, doceert Wikipedia.

Schrijven is je niet laten afleiden door het web, las ik ergens. Stomme citaten.

Dat staat op de lantarenpaal geschreven. Want Sammy is een week zoek. Hij kijkt ongeïnteresseerd in de lens. Hij had op een ander vogeltje gehoopt. En dan het hoge stemmetje van de baas. Hij is toch geen broekpoepend mensenkind? En die lichtflits. Het klikje. Hij walgt ervan. Zijn ogen zijn zo rood als zijn vacht.

Het briefje van de buurvrouw verzoekt de ‘vriendelijke buur’ om te kijken of ‘onze Sammy’ zich verschuilt in de schuur, garage of tuin. Dat doet hun Sammy niet. En hij ligt ook niet in de vriezer. De droger is leeg, op een verdwaalde sportkous na. De eik is uitgeruit. Daar hangt Sammy ook niet uit. Of aan.

De andere poezen en katers besnuffelen sinds kort de struiken in onze tuin. Ik kan nog geen slok water slikken zonder dat ze paniekerig opspringen en wegstuiven. Ze weten dat de oude Sammy de afdrukken van hun poezenpoten in zijn tuin niet kan waarderen.

Maar oude Sammy is niet meer. De eik is kaal. Hetzelfde geldt voor de lantarenpaal. Alleen een stuk plakband herinnert de goed geïnformeerde straatbewoners aan de oude kater. Een jong poesje plukt de laatste eikenbladeren van de takken. Een rood blad dwarrelt naar beneden. De kitten miauwt. Of ik haar uit de boom wil halen.

Ik wil haar er alleen uit kijken. Ik vervang ‘onze’ Sammy niet zo gemakkelijk als de buurvrouw.

‘Het spijt me. Ik wil ook kinderen.’
‘Echt?’
‘Ja. Ik ben ze al aan het baren.’
‘Jij met je hopeloos geschrijf.’

‘Oké. Jij wilt kinderen?’
‘Ja.’
‘Dan nemen we ze. Ik bedoel: dan schakelen we onder én boven in, in de hoop dat het ons wordt gegund.’
‘Dat klinkt al beter. Maar ik hoef ze nu nog niet hoor.’
‘Niet?’
‘Nee. Nog niet.’
‘Godzijdank…’
‘Maar zullen we wel een katje nemen?’
‘Worden katten je niet gegund? Zijn wij mensen beter dan viervoeters?’
‘Je ontwijkt mijn vraag.’
‘Is een goudvis ook goed?’
‘Nee.’
‘…’
‘…’
‘Oké, maar ik verzin de naam.’
‘Ik houd van je.’
‘Ik ook van jou.’
‘Ken je de overbuurvrouw nog, die grijze? Jawel, ik heb jullie eens aan elkaar voorgesteld. Ze had niets te doen vanmorgen – ze is al oud hè? – en zag mij lopen met de vuilcontainer. Of ik ook even die van haar aan de weg kon zetten. Ik dacht: nee, maar ik deed het natuurlijk wel. Ze bedankte me met een kop thee. Rooibos, walgelijk, maar het koekje smaakte niet zo slof als ik verwachtte. Hoe dan ook, terwijl ik aan het kauwen was, hoorde ik hoge tonen die de gastvrouw zelf niet kon horen. Wat bleek? De poes van de buuf’ had een nestje kittens ter wereld gebracht. Ze waren echt zó schattig.’
‘Eén maar,’ verduidelijkte ik, terwijl ik het gesprek langzaamaan begon te begrijpen.

Ze laat haar gelakte nagels, bruinrood, over zijn borst glijden. Haar vingers zoeken naar borsthaar om knopen in te leggen, maar hij besloot kortgeleden om het te kortwieken. Conform de modeplaatjes. Zij houdt niet van een kale torso. Hoe meer man, hoe beter. Hij luistert helaas niet. En toch. God, wat is ze gek op hem. Zelfs met een naakte borst. Haar mannetje. Haar Zoeteknoekel.
Het duurt lang, denkt hij. Waarom moet ze niet plassen? Of haar make-up bijwerken? Die gelukstranen – God, wat haat hij dat gezanik – verregenen haar zwarte wimpers. Hij bijt op zijn lip. Zij ziet het niet. Ze hoort alleen zijn zucht – een gelukzalig stroompje lucht. Een echo van het hare, denkt ze.
Hij ziet haar lichaam aan. Hoelang zijn haar billen al aangevreten door striaebeestjes? Hij herinnert zich de eerste aanraking, hand op kont, de magische eerste keer. Zij heeft geen kontkuilen, de nieuwe van verdieping drie. De oude trouwens ook niet.
Ze kust zijn biceps wel honderd maal. Soms kort, soms lang, maar altijd te veel – hij vloekt binnensmonds. Hij voelt hoe het kwijl via zijn musculus triceps brachii op het dekbed drupt. Zijn huid verschroeit door de aanraking van haar lippen. Lippen van liefde.
Hij sluit zijn ogen. Ik haat het weekend, denkt hij. Maar morgen zie ik haar weer. Die van drie. Hij pakt de hand van zijn vrouw en wrijft ermee over zijn borst. Stoppels. Daar heeft hij ook een hekel aan, net als het scheren van zijn borst. Maar morgen ziet hij haar weer. Die van drie.

Er wordt nog steeds niet geplast. Ze trekt haar neus uit zijn okselhaar en zegt dat ze van hem houdt. Om zijn lach, om zijn eerlijkheid, zijn trouw, liefde, humor, ongeremde goedheid en om zijn zijn. Hij mompelt wat. Ze kijkt hem aan. Haar ogen. Ze zijn mooi, maar God, wat haat hij dat schild van opkomende gelukstranen.
- Ik kan niet zonder je, Zoeteknoekel, zegt ze. Ik wil mijn leven met je delen.
- We zullen Facebookvrienden blijven, antwoordt hij. Ik moet plassen.

Deze tekst werd eerder gepubliceerd op Pulpfictie.nl. Stemmen mag altijd.

Hij houdt niet van mijn glimlach en begint zichzelf op de borst te trommelen. Vooral zijn brul maakt indruk. De jonkies rollen, sprinten, springen en slingeren door het verblijf. De vrouwtjes banjeren onrustig door het verblijf, schuiven wat hooi op een hoopje en zijgen ineen, met hun handen over hun ogen. Hij toont mij geen moment zijn zilveren rug. Hij kijkt mij aan. Hij aapt mijn spiegelbeeld na. Ik doe een stap naar links en hij volgt. Ik doe een stap naar rechts en hij volgt. Ik doe een stap naar achteren en hij springt naar voren. Gefopt.

‘Het glas is stevig zat, toch?’ vraag ik aan de medewerkster van de Apenheul.

‘Ja,’ antwoordt de jongedame in haar groene jas met een kinderlijk enthousiasme, kenmerkend voor medewerkers van de apentuin. Het is een apart slag mensen, zo concluderen mijn eega en ik (zij schrijft een artikel voor Zo Zit Dat; ik maak de foto’s) tijdens een kopje koffie in de kantine. Appels vliegen door de lucht. Jij ook een appeltje? Nee dank je. De doodshoofd-aapjes zijn ietwat slaperig vandaag. Er hangt iets in de lucht; de chimpansees waren ook wat onrustig. Dat is de tijd van het jaar hè?

‘Is deze sterker dan die Rotterdamse Bokito?’ vraag ik.

‘Het is hier geen Azië. We hebben ze nooit tegen elkaar laten boksen,’ zegt zij. ‘Maar hij is volgens de spreekbeurtboekjes zevenmaal sterker dan jij. Staar hem liever niet zo aan.’

‘Hij begon. En het glas is onbreekbaar, zei u.’

De gorilla briest. Ik doe nog een stap naar achteren en bekijk het binnenverblijf van de gorilla’s. De apenverzorgster vertelt dat ze een vrouwtje gaan verdoven en dat de aap pas in Barcelona weer wakker wordt. Ze wordt het seksspeeltje van de gorilla’s aldaar, zodat de Spanjolen apenbaby’s mogen aanschouwen in de lente.

‘Hij doet wat vreemd,’ zegt ze. ‘Normaal gesproken is Jambo best lief. Zijn naam is afgeleid uit het Swahili: welkom. Hij gedraagt zich alleen zo opgefokt als hij de directeur in de smiezen krijgt. En dus ook bij jou. Het zal wel iets met trots en natuurlijke leiderschap te maken hebben.’

‘Dat is aannemelijk,’ zeg ik. Ik kijk naar Jambo. Hij doet alsof hij rustig op een takje kauwt, maar ondertussen houdt hij me goed in de gaten.

‘Of misschien merkt hij dat er iets gaat gebeuren,’ schreeuwt de vrouw terwijl de gehele gorillapopulatie begint te gillen en brullen en de peuters elkaar paniekerig besmeren met stront, omdat drie dierenverzorgers de verdoofde damesgorilla naar buiten slepen om haar te controleren, in te pakken en te vervoeren naar Spanje.

De vrijgekomen imponerende gorillageur benevelt de aanwezigen. ‘Dat is waarschijnlijk nog aannemelijker,’ stotter ik. Ik kokhals synchroon met mijn vriendin; de apenverzorgster is vertrouwd met het apenaroma.

Een halve minuut lang waande ik me een leider – een gorillaherder. Tot groot ongenoegen van Jambo begin ik te lachen.

De priester prevelt enkele woorden in het voordeel van de heks. Dat ze maar vergeven mag worden, enzovoort. Hij denkt niet aan de goddelijke vergevingsgezindheid jegens hemzelf; hij doet niets verkeerd, nietwaar? Niet waar. Hij verdrijft demonen en verspreidt de liefde namens de Heer. Dat is het takenpakket van een priester – dat zal nooit veranderen, zo weet hij, en hij denkt aan zijn jonge leerlingen die hij dadelijk weer Gods leer moet onderwijzen. Hij houdt van de kleintjes. De priester kijkt naar beneden. Hij is blij dat hij een lang en kreukelig gewaad draagt.

Het naburige boerendorp wijst vol paniek naar de rookwolken. Het is weer hommeles in de stad, zo weten de inwoners, en ze prijzen de Heer dat de draak hun gehucht spaart. De ontzetting maakt stormenderhand bezit van de boeren wanneer ze denken aan het afgrijselijke uiterlijk van de uit de kluiten gewassen krokodil, met zijn vleugels van goud en zijn met hellevuur gevulde adamsappel.

Het geschater vindt zijn oorsprong binnen de kasteel- en paleismuren. De heren boven het volk lachen hun onderdanen hatelijk uit totdat ze geen lucht meer krijgen, dan flikkeren ze hun kleren van zijde op de grond en beginnen aan elkaar te friemelen; en betasten elkaars vrouwen, dochters en maîtresses. Tijd voor een orgie. Ze wisselen levenssappen, en bloed, uit en leggen de basisstenen voor de hoge heren van de eeuwen die volgen.

De boeren, de arbeiders en het stadsgepeupel geloven anno nu niet meer in draken of heksen. Ze denken dat ze weten. Ze geloven niet meer in de hoge heren, maar nog wel in de producten van hen. De tranen lopen rijkelijk over de wangen van de heren. Lachtranen. De koningen van de lach bedanken hun voorvaderen met een kus op het familiewapen en mieteren daarna hun maatpak op de grond. Tijd voor een orgie.