dinsdag, 6 april, 2010
Blog

Van hiervoor: Zomerheraut
Wat volgt: Vakantietumor

Een compleet plaatje

Wat is er mis met het hoge hemelse blauw? Vliegende schaapjes, hoog boven de horizon? Klassiek, dat wel, maar iets mooiers bestaat er niet. Ik besluit het neer te zetten.
Ook een massieve berg staat op mijn lijstje. Een wonderbaarlijk natuurmonument, hoog en bewoonbaar. Aan de rand van de zee, die kletsend tegen de bergwand slaat. De zoute afscheiding plakt aan de rotsen, wat een kleurrijk effect achterlaat. Niet natuurgetrouw, maar ik wil niets droevigs. Nee, alsjeblieft niet!
Een samenspel tussen rots, steen, struiken en gras als fundering van de berg lijkt me wel wat. Maar dat is persoonlijk.
Eindelijk staat de berg goed en ook het klotsende water is inmiddels geschetst. Qua kleur twijfel ik nog een beetje, Adriatisch blauw, Mediterraans groen, Zwarte Zee’s bruin? Lastig.
Ik kom er later wel op terug. Nu eerst de aflopende kant van de berg – of is het meer een heel hoog heuveltje? Persoonlijk ben ik wel fan van een boomrijk bos. De thuishaven voor beestjes, de geboorteplaats voor fantasierijke wezens. Ideaal om af en toe door te wandelen, om lichaam en geest te zuiveren.
Ik noteer… Nee, ik schets: de ruwe berk, de beuk, de Spaanse aak, de Noorse esdoorn, de witte acacia, de knotwilg, de witte paardenkastanje – voor het contrast – en de Europese larix. Van allemaal een paar, zodat het een gezellig bos wordt. Daar houd ik wel van. Plus, het trekt veel verschillende dieren aan.
Misschien is het wel leuk om alvast wat vogeltjes in de lucht tegen te komen.
Hé? Is dat een uil? Dat zijn beesten die je niet vaak meer ziet in deze contreien. Ziezo, daar, in de voorste holle knotwilg! De grote ogen staren me aan, glimmend geel als goud. Als ik niet goed had gekeken, had ik het beestje niet gezien. Ha.

Zal ik de uil maar weer laten voor wat het is? Rond dit tijdstip wil hij vast lekker verder dutten. Ik heb zelf nog genoeg te ontdekken op de berg zelf. Een leuk huisje hoort daar perfect te zijn, inclusief een maagdelijk wit balkon met uitzicht op de bruinblauwe Zwarte Zee (ik heb gekozen, inderdaad). Die kleur is trouwens wel prettig voor het hele huis. Maagdelijk wit, zoals ik al eerder zei. Op één muur na, die is begroeid met een uit de kluiten gewassen klimplant. Donkergroen op wit, ik zie dat daar wel kracht in zit.
Zomers kun je onder een dakje van een bloeiende blauweregen zitten. Het heeft iets sprookjesachtig, vind ik.
Het hele gebouw is sowieso wel romantisch, met de sierlijke Griekse zuilen aan de voorkant als hoogtepunt. Het huis – in de volksmond ook wel villa genoemd – staat daar perfect te zijn. Of heb ik dat al eens gezegd?
Wat ik persoonlijk erg leuk vind, is de grindweg naar het huis toe. Uiteindelijk maakt de weg een klein bochtje omhoog en kun je de auto stallen in de eerste verdieping van het huis. Een zwarte Rolls Royce cabriolet uit de jaren dertig is toevallig net onderweg naar zijn warme parkeerplek. Wat een auto.
Een beetje luxe kan sowieso geen kwaad, toch? Misschien is het ook wel aardig om het zwembad te bewonderen. Het chloorrijke water lijkt over te lopen in het zoute zeewater, dat meters lager tegen de bergwand klotst. In werkelijkheid eindigt het zwembad aan de bergrand. Grappig.

De lucht, de berg, het zeewater, het bos, de villa, de cabriolet. Luxe, romantiek, natuurschoon. Alles past in elkaar. Het houdt elkaar in evenwicht, maar toch mist er nog iets…
Ik heb het al. Daarboven, op het hoogste punt van de villa, hoort natuurlijk een riant kamertje. Noem het geen zolderkamer, alsjeblieft niet. Het is een kantoortje, met twee enorme raamwanden. Eén met uitzicht op zee; de ander houdt de donkere bomen van het bos nauwlettend in de gaten. Hoewel het lastig te zien is, zie ik daar iemand aan een bureau zitten. Aan de schrijverij? Waarschijnlijk wel.
En nu pas merk ik dat er een oogverblindende dame de Rolls Royce de garage binnenloodst. Stom dat ik dat niet eerder zag. Ook de drie kindertjes op de achterbank waren de eerste keer mijn oog ontsprongen.
Ach. Wat een leven heeft die man in het hoogste kamertje. Ik benijd hem.

‘Stefan? Kom je aan tafel?’
‘Ja. Even de verf van mijn handen wassen…’

2 gedachten over “Een compleet plaatje

  1. Riëtte

    Een van je allermooiste blogjes, vind ik!

    Mis nog steeds een overzichtje van je blogjes.. 🙂

Reacties plaatsen niet mogelijk.