Bijna geslaagd… met plezier 09.09.

Ik lees net in een smsje dat mijn toekomstige schoonzus cum laude is afgestudeerd (bij dezen: hartelijk gefeliciteerd en heel goed gedaan zus van de leukste vrouw van de wereld). Dit tekstberichtje kwam op een heel grappig moment. Ik zat namelijk, vlak voordat het irritante deuntje van mijn telefoon ten gehore kwam, na te denken over mijn eigen eindstreep. Over drie maanden – inclusief herfstvakantie – ben ik ook klaar met mijn opleiding School of Media (in de volksmond gewoon ”journalistiek” genoemd).

Of het allemaal heel lastig was? Tussendoor heb ik een jeugdroman van 175 volle A4’tjes geschreven. Daarnaast ben ik nog nooit zoveel op vakantie geweest als de afgelopen jaren. En ik heb een vriendin (dat is dus die mooiste vrouw van de wereld, waar ik net aan refereerde – of schreef ik leukste vrouw? Hoe dan ook, alle twee de termen zijn correct gebruikt). Het antwoord laat zich niet al te lastig raden neem ik aan.

Al heb ik deze pretopleiding wel met veel plezier gedaan. Dus ik zat te denken, hoe geslaagd ben ik? Niet cum laude. Niet met lof. Gelukkig maar, want ik heb een hekel aan lof. Witlof, gatver. Nee, niet cum laude dus, absoluut niet zelfs, maar wel met plezier. ‘Con piacere,’ zouden ze zeggen in Italië. ‘Cu plãcere,’ zou mijn Roemeense oma zeggen als ik haar vroeg hoe zij het zou formuleren. De Spanjaarden: ‘Con placer,’ net zoals ze jaarlijks met veel plezier voor de stieren vluchten (wat niet altijd goed gaat, maar enfin).

Maar hoe heet het wanneer ik met veel plezier slaag in het Latijn? Ik weet nu hoe de nakomelingen van die oude Italische stam het zeggen, maar ik heb helaas nooit les gekregen in de wondere woorden van het Latijn. Cum… Wie het weet mag het zeggen.