Maandelijks archief: maart 2015

De VVD en het failliet van democratisch Nederland

Corruptie, bonnetjes, ongelukkige nevenfuncties. Er is een hoop te doen over de VVD. Ik heb wel eens op de liberalen gestemd. Meer dan eens, in alle eerlijkheid. Ooit was ik goed rechts. Ik las de Elsevier en ik geloofde in het liberalisme. Dat is vanzelf overgegaan, het liberale aspect tenminste – de Elsevier lees ik nog altijd graag, zolang het nog kan.
Ik ging zelfs nog verder dan het liberalisme en noemde mijzelf publiekelijk libertariër. Ik geloof in absolute vrijheid zoals sommigen in God geloven: je vindt het een fijn idee, maar je weet dat het bestaan eigenlijk ondenkbaar is. Lees verder

Moestuinlessen

Een groot deel van mijn voortuin is omgezet in een moestuin. Erwten, kapucijners, bieten, wortels, één knoflook en wat radijsjes. Plus een paar lente-uien van de Albert Heijn. O, en een aardbeientoren. Later deze lente volgen de kolen, pompoenen, courgettes, broccoli en ander groenvoer. Ik ben fanatiek. Maarten ’t Hart heeft mij aangestoken. Vorig jaar had ik tomatenplanten die tot mijn navel kwamen. Geelgroene tomaten. Ik ging op vakantie. Tijdens mijn afwezigheid kleurden mijn tomaten rood. Bij terugkomst waren ze opnieuw groen, toen van de schimmel. Lees verder

Nieuw omslag Verdwenen grenzen

Verdwenen grenzen heeft een nieuw exterieur aangemeten gekregen. Dat mag ook wel, want de binnenkant is eveneens grondig aangepakt. Het boek gaat nu over een meisje dat muisjes vangt en de dieren traint om met optredens haar levenswens te bekostigen: per langeafstandsbus afreizen naar het Duitse Hameln. Of nee, in alle eerlijkheid is het verhaal van mijn debuutroman intact gebleven. Mijn debuut is echter wel opnieuw geredigeerd. Samen met mijn redacteur Maria Vlaar hebben we alle onzorgvuldigheden weggepoetst. Elders noemde ik de herziene versie de ultimate director’s cut edition. Terecht.

En daar hoort natuurlijk een nog kloeker omslag bij. Zie hieronder het resultaat, geposteerd als waaier om de frisse wind te symboliseren. Florica en Remus. Een tweeluik. Vormgegeven door Riesenkind. Zelf vind ik het omslag bijzonder fraai. Mag ik?

3D-StefanPopa-lowres-voor-en-achterzijde

De herdruk verschijnt eind deze maand bij Uitgeverij Marmer. In het nieuwe Marmer Magazine staat overigens een kort interview over Verdwenen grenzen, A27 en allerlei randzaken. Lezen kan hier (moet niet).

Het hokje van de Roemeen

Eind 2013 schreef ik een opiniestuk voor misschien wel de beste krant van Nederland. Nette mensen en slechts een paar rotte appels. Hierin weerlegde ik de profetische woorden van Geert Wilders die de burger waarschuwde voor een ‘tsunami’ van Roemenen en Bulgaren. Ik stoorde mij aan alle populistische prietpraat. Ik wilde dat we het opnieuw over mensen zouden hebben. In het stuk behandelde ik stereotypen met een sloophamer. Toch besloot de beeldredactie van Trouw om er een foto bij te plaatsen van het meest armtierige hutje dat in Roemenië te vinden is. Een armoedig bouwsel gemaakt van rot hout, lappen stof, kerst-inpakpapier en golfplaten. Sneeuw en blubber, buitenwas en een bont vrouwtje. De ondertitel: het Roemeense platteland. Een indringend beeld, dat zeker, maar onjuist en stigmatiserend bovendien. Lees verder