Maandelijks archief: februari 2014

Boekpresentatie Verdwenen grenzen

‘Proost.’ Zo eindigde de presentatie van Verdwenen grenzen in boekhandel Den Boer. Den Boer wordt door velen geprezen als de mooiste boekenzaak van het land en daar sluit ik mij graag bij aan. Ik ben blij dat mijn uitgeverij, mijn agent en ik, mijn debuutroman juist daar mochten presenteren aan het publiek. Een publiek dat voornamelijk bestond uit mensen die ik ken en liefheb. Publiek: bedankt. 

Het was een hele fijne namiddag. Het is niet ver lopen van mijn huis naar de boekhandel, maar met een zes literfles țuică op je rug doe je er een paar minuutjes langer over. Roemeense sterkedrank voor de gasten. Lekker toepasselijk. De terugweg was zowel fysiek als geestelijk lichter. Het zit erop. Drie jaar werk bekroond met een toost. Lees verder

Angst

Ik heb nooit voor mijzelf geschreven. Misschien een beetje, maar nog meer nog voor de lezer. Zelf lees ik liever een boek van een ander, van Gabriel García Márquez, van Alexandre Dumas, van Dostojevski, van Dimitri Verhulst, Jan van Mersbergen, Tommy Wieringa of van wie dan ook. Sommige schrijvers schrijven alleen voor zichzelf. De lezer komt later, of helemaal niet. Het interesseert hen niets. Dat vind ik knap en wijs.

De laatste dagen kan ik de slaap niet vatten. Het is niet dat ik niet moe ben, integendeel zelfs. Ik ben doodop. Ik kan niet inslapen, omdat ik Klaas Vaak telkens opnieuw verjaag met mijn malende en eindeloos herhalende gedachten. Lees verder

De nachtelijke besognes van Bram Peters

Toen de nacht inviel, draaide Bram Peters de toiletdeur van het slot, zette deze voorzichtig open en vergrootte de kier door zijn hoofd voorzichtig door de ontstane opening te duwen. Hij had enkele uren in het donker gezeten, waardoor zijn ogen gewend waren om schimmen te onderscheiden. De overloop was van alle leven ontdaan, zag hij, maar hij wilde er zeker van zijn. Hij luisterde of er iemand was achter een van de vele deuren. Een minuut lang bleef het stil. En ook de volgende drie minuten suisde enkel de meest zuivere stilte zijn oren binnen. Lees verder