‘Een
onvergetelijk,
ontroerend
en vitaal verhaal’


Lees meer /

Pitu moet sterven. En dat terwijl hij nog zoveel heeft om voor te leven. Zijn dochter Samarina, zijn dorp Crushuva en zijn volk, de Aroemenen. Pitu grijpt levenslustig terug naar zijn verleden en dat van zijn volk. Want net als de einddatum is vastgezet, kom je het leven echt tegen.

LOG

Eindelijk weer slapen

Ik zeg: lang leve de lente. Het seizoen van nieuw leven. Niet voor niets presenteer ik volgende week, een dag na het verstrijken van de winter, mijn nieuwe roman Of de oleander de winter overleeft. Een roman uit het hart, een roman voor het hart vooral. Vanaf vandaag ligt het boek al in de boekhandel. Ik ben blij. Ik ben opgelucht.

Toen ik aan dit verhaal begon dacht ik niet dat ik er klaar voor was. Maar zoals de lente zich elk jaar opnieuw opdringt, zo kon ik dit verhaal niet langer negeren. Het was tijd. ➡️

Bonje

‘Dit is ongelooflijk!’ roept Boudewijn. Hij duwt zijn schouders naar achteren en zijn manborsten naar voren. Hij heeft ze voor minder in elkaar geslagen, roept hij naar het studentje achter de balie. Het kan hem niet schelen dat ze koud zestien is. Als hij haar geen manieren leert, wie dan? Ze moet al bijna huilen. Bijna is niet goed genoeg. ‘Wie wacht hier al twee uur, jij of ik?’ Hij perst zijn vingernagels in de duim van zijn rechterhand. Met zijn andere hand wijst Boudewijn naar de overkant, naar de vijand: ‘Geef me godverdomme mijn Playmobil Magic kristallen paleis-set!’ ➡️

BOEKEN

“Een ontroerend, vitaal en ongelooflijk verhaal. Onvergetelijk!” – Aldus mijn uitgeverij, HarperCollins.

“Drankovergoten en welbespraakt. Een krankzinnig reisverhaal. Verrukkelijk!” – Atte Jongstra

“Zo gemakkelijk zet deze jonge, fijne verhalenverteller een sterk poëtisch beeld neer.” – Guus Bauer op Tzum

“Voor alles is Popa een vitale verteller die iets kwijt móét: een verhaal dat er mag zijn.” – Jeroen Vullings in Vrij Nederland

VOLG(ENS) MIJ

romans: of de oleander de winter overleeft - de verovering van vlaanderen - a27 - verdwenen grenzen

© 2005 - 2019, Stefan Popa