 |
|
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
‘De zaak was binnen een week rond’, aldus mijn agent Remco Volkers over, jawel, mijn debuutroman Verdwenen grenzen. Het manuscript werd met open armen ontvangen door Uitgeverij Link, een nieuwe speler op de markt. Link is een uitgeverij vol visie en enthousiasme. Kortom: ik ben ontzettend blij. Mijn debuut ligt naar alle waarschijnlijkheid begin volgend jaar al in de boekhandels. Voort…
Bernard uit Arnemuiden moest plots heel nodig plassen. Dat overkwam hem wel vaker. Het ene moment zat hij vredig in de Kerk, het andere moment wreef hij al hollend de kerkbank uit zijn kerkbillen en zocht naarstig naar een toilet. Deze keer zat hij met zijn handen in Gods aarde te wroeten om wat bloemzaadjes in te stoppen. Zijn blaas zwol ter plekke op. ‘Mijn hemel,’ mompelde hij hooggestemd en hij sprong direct op. Bij de deur schopte hij zijn klompen uit. De modderkluiten zou hij later wel opruimen, voordat zijn verloofde de viezigheid aan zou treffen. Als het goed is, zit ze vredig te punniken in de woonkamer, dacht Bernard, terwijl hij door de keuken stoof en naar de deurklink reikte die toegang verschafte tot de badkamer. Voort…
Bij aankomst demonstreren de eigenaressen van de kampeerplaats een cirkeldans. Ze verontschuldigen zich voor de transistorradio. “Er zou een zigeunerband komen, maar ja.” De ander maakte de zin af met een schelle lach. Met stuntelige vervoering houden ze elkaars hand vast en schuifelen door het gras, aangemoedigd door blikkerige violen en een accordeon. Met hun vrije hand nodigen ze mij uit, maar ik weiger. Ik hoop dat mijn reisgenoten bijvallen, want ik voel mij niet op mijn gemak als er een cirkeldans wordt opgevoerd die geen cirkel is. Voort…
Ik heb een tragische valkuil. De komkommer vind ik bijvoorbeeld een rare groente. Smaakt werkelijk nergens naar, maar is wel lekker. De komkommer is niet eens een groente, maar een vrucht. Ook zoiets. De komkommerplant heeft alleen maar vrouwelijke bloemen, maar aan de stelen groeien vruchten als piemels. Groene piemels. Voort…
De tweeëntwintig mannen op het veld roken damp. Zeven van hen dragen hun haar in een mannenknot. De keeper – kalend en de dikste van zijn team – trapt de bal naar voren en vervolgt de conversatie met zijn vrouw die achter het doel vraagt waarom de auto niet start. Ze legt uit: ‘Ik moet meteen naar de haven’.
‘Het is te koud,’ snauwt de man. Hij gebaart dat ze moet verdwijnen. ‘Ik sta te keepen.’
‘Je staat, ja,’ bijt ze hem toe. Ze drukt haar pasgeborene steviger tegen zich aan en beent langs het omkleedkot naar de uitgang. Voort…
De wereld leek zaterdag 13 oktober 2012 te vergaan. De Maya’s krijgen gelijk, dacht ik. Ik hing met een elleboog aan de bar. Ik dronk bier in Veghel. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou doen, bier drinken in Veghel, en ik moet het nog eens overdoen om u te vertellen hoe Veghels bier smaakt. Het podium – een harig verhoginkje – was slechts een paar passen van mij verwijderd. In de hoek stond een piano. De toetsen bleven onaangetast; het podium was die avond van de literatuur. De Veghelse stadsdichter Bas Geeraets leidde de avond in en vroeg om een applaus voor Stefan Popa. Voort…